سلام 

دل ما به هوای دل شما بارانی است 

  و حسرت قصه های نگفته ماندنیست

شاید در پس این دیوارها

                                 تنها دلخوشی

 

                                           همان چند سطر لطف شما باشد

شاید در این هیاهوی عجیب تنهایی

تنها راه ماندگاری دست دوستانه شما بود

با این حال هرچه بود هرچه هست

                            از شماست

ونبودم نه از سر بی خیالی 

بلکه از سر ........

در هر حال نبودنم نشان دوری نیست 

 که من با شما زنده ام با شما 

                                   جان میگیرد 

                                                   خط به خط نوشته هایم

 و ساده میگویم 

                                        دوستتان دارم 

                                                         همسفران ندیده ام

 

                                                                                سهم ما یک یادت بخیر ساده

                                                                                   یا علی

+ نوشته شده در  چهارشنبه هجدهم فروردین 1389ساعت 22:17  توسط دکتر علیرضا امینی | 

  به نام او

روزی در خیالم پر کشیدم به سوی تو تا در نبودنت، بودن را یاد آورم


          چه زیبا شد آن روز که عاشقم بودی عاشقت بودم 

 

و من با تو فهمیدم  

                                                                                                                                                         چه خوب بود عاشقی اگر فاصله ها کم بود

گذشت خاطره­ها، روزها سپری شد،    

                                                                                                                                                                    و  من  

                                                                                                                 در حسرت بودنت تا شاید از هیاهوی امروزی بیایی و دستم را گرم کنی،

                                         اما نشد، نشد...

گله دارم از تو، روزگار،

                                               گله از همه­ ی بود و نبودها


 در کجای قصه ­ی تو حجم کوچک خاطره­های من سنگینی می­کرد؟


                     در کجای خاطر تو حس من احساس غریبی می­کرد؟


 نمی­دانم و نگفتی روزگار  

                                                                                                                                       از من نگفتی و نمی دانم چه شد

که من در پس این سال­های بی قرار ماندم،

                                              خاطراتم را هزاران بار گشتم   

                                                                و ندیدم فرصتی برای تکرار روزگار

    حالا که تو راهی نشدی، فرصتی بده تا  دوباره عاشق شوم                              

               تا دوباره

                           پر بکشم به فراز بودن 

                                                  تا دوباره حس داشتن در من زنده شود

 

                  روزگار گله دارم ازت، چه بد کردی روزگار، 


   چه کردی که سالهاست قامتم ایستادگی را فراموش کرده و پیر شدم،

            راستی روزگار آسمانت چه رنگی شده؟  


          روزگار دلم گرفته از همه­ ی خاطره-ها،

                               از حسی که نمی­دانم، در من بودیا در او بودم

    روزگار 

                  ـ خاطراتم را بگذار و بگذر 

                            که از من هم دلیل عاشقیم گذشت،


وقتی نیست، نیستم و وقتی که رفت، رفتم،

                     باشد چند خطی که آروم زمزمه می­کنم تا بشنوی روزگار 

                                             زمزمه ی دلتنگیهایم 


   با تو بودن قصه­ ی فرهاد نیست  

                                                        تیشه بر کوه زدن کار عشاق نیست


  تکیه بر هر کس زدم صد خار بر قلبم نشاند          

                                                         جایی برای زخمهای تو باز نیست


   هزار رنگ زدن بر دل پاکم  

                                           شرمنده ی تو شدم که جای خالی باز نیست


صد سنگ بر دل رنجورم و وای       

                                   دل خُرد شده است جایی برای سنگ تو باز نیست


من ماندم و قلم و هق هق تنهایی من 

                                       این قلم از آن تو بشکن که جای ماندن باز نیست


من ماندم و این حس غریب    

                                                             بشکن و ماندن تو جایز نیست

صد دل اگر داشتم بر نگاه تورفت  

                                                                                                                                                                    بی دل ماندم برگشت تو جایز نیست     


                           (  بی دل ماندم و برگشت تو جایز نیست ) 

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم مهر 1388ساعت 15:42  توسط دکتر علیرضا امینی | 

به نام آنکه باورش دارم که می داند حال مرا

 

عجیب است، باور کن عجیب است،

                                  این همه نامه و این همه انتظار،

                                                                    با این همه باز هم نمی دانم

                                      که می آیی یا نه

 

گه گداری آدمها چنان سردرگم حادثه می شوند

                                     که یادشان می رود کسی پشت پرده ی عشق،

همین نزدیکیها نشسته است، یادشان می رود که شاید همین نزدیکیها،

                 عشق برای کسی تمام دنیایش شده است.

 

آری یادشان می رود هر چه نگاه عاشق را،

                                                 یادشان می رود حدیث باد و باران را

نمی خواهم، بی گمان نمی خواهم

                            از گل سرخ برایم تاجی از خوشبختی بسازی،

 نمی خواهم، بی گمان نمی خواهم

                            برایم اشک عاشقی بدرقه کنی

 

نمی خواهم حدیثم را بی وقفه تکرار کنی،

                                     نمی خواهم، بی گمان نمی خواهم

 

                                برای من خواستن تعریف دیگری است،

 

 خواستن در نزد من تعبیر دیگری دارد

تعریفی از سرخی خون که در پیاله ی عشق و عاشق

                                                                    به جان معشوق می رود

 

بی گمان، آری بی گمان

 تمام آدمها حدیث عشق را شنیده اند

                                                              و 

                                          چه زیبا گه گاهی صدایی می زند عاشقی را،

                                                             و

      چه افسوس که چه زود از یاد می برند حرف و حدیث دیوانگی را، 

 

 چه روزگاری شده است، چه روزگار عجیبی،

 روزگار فراموشی که صداقت عشق پشت دیوار من بودن معشوق

                                                                                  گم می شود و

                    معشوق بی غصه ی عشق عاشقی را معنا می کند

 

 آری روزگار غریبی است روزگار ما

                                                         و

                          تو چه می دانی از این همه بی قراری

...............................................................................................................................

+ نوشته شده در  شنبه هفدهم اسفند 1387ساعت 10:42  توسط دکتر علیرضا امینی | 

نمی دانم

              چرا قلمم چند صباحی است که همراه دلم نمی شود،

نمی دانم

               که چرا دلتنگی اینگونه آشفته ام کرده است.

نمی دانم، نمی دانمِ

          در پی چه می گردم که سالهاست حسرت نشین آن شده ام،

نمی دانم

          در پی چه کسی بوده ام تا شاید بیاید و از صحرای غریبی به دیار آشنا آوردم

 

وای خدایا:

به گمانم هنوز در پی حادثه ی، قصه ی عاشقی نشسته ام تا شاید سنگینی این همه عشق

                          را از دوشم بردارد

 

می گویند شاعران عاشقند،

                        به گمان من عاشقان، شاعرند،

                                                بی پرده می گویمت،

                                                                بی حرف و حدیث امروزی،

                                                                                                                                                                                                       شاعرم

و تمام قصیده هایم از چشمان تو گرفته شده است

 

         این چه شعری است که تمام نوشته هایم رنگ و بوی تو می دهد،

 

        این چه شاعری است که حجم شعر او، از تو گرفته شده است.

 

این چه شعری است، که سراسر قصه ی نگاه تو در آن نشسته است.

 

       شاعرم

                شعرم زمزمه ی تنهایی من است

                                                   و تو تمام هنر نوشته ام.

                                                          چشمان تو آغاز قصیده ام شده است،

                                                                                                   آغاز نوشته ام

تو رفتی و

               شعر بی قصیده ماند.

                                    تو رفتی و

                                                کلامم در قفس تنهایی ام پوسید.

می دانی چند صباحی است که نگفته ام،

                                                    عاشقم

                                        نمی دانم یا عشق از دیار ما رفته،

                                                                       یا گوش شنوا کم شده است،

 

                         هر چه هست ساز همان ساز و صدا همان صداست.

                                                                                 و من چشم به راه غزل به نا کجا آباد

                                         تا باد بیاورد هوای تو را

      عزیز راه دورم

                              به کدامین گناه،

                                                       واژه هایم گم شده اند،

                               به کدامین خطا

                                                      چشمانم به دنبال تو می گردند.

آ خرین زمزمه ی شاعرانه ی من،

                                   حدیث هزاران قصه ی بی کسی را نوشته ام

                                                                           تا شاید تو بیایی و غم از دل برود.

یار غروب غمگین جدایی،

                            به واژه، واژه ی کلامم،

                                                  به سخن مجنون،

                                                                    به تیشه فرهاد، قسمت می دهم

 

                                بگذار آخرین کلامم، در آخرین نفس از تو باشد.

                   

                                   بگذار از تو بگویم تا همه بدانند که من، شاعرم

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم دی 1387ساعت 13:25  توسط دکتر علیرضا امینی | 
روزگار عجیبی است روزگاری

چه بگویم که نه گوش شنوایی مانده است و نه دل دلواپس بی قرار چه بگویم که هر چه گفته ام دو سه خطی شد برای رفع خستگی تو و لبخند تمسخرت چه بگویم که بی گمان نخوانی از نگاهم این همه عاشقی را ساده بگویمت ساده ی ساده

چه کردی با من که چنان گم شده ام که نمی دانم خانه ام پشت کدام پرچین خاطره مانده است چه بگویمت که نمی دانم در کدام شب در کدام روز نامم از خاطرت پاک شده است نمی دانم در کدام ثانیه ی خدا من به فراموشی سپرده شدم آری حال سالهاست که من فراموش شدم یا نمی دانم شاید سالهاست که من از یاد رفته ام با این همه هنوز خاطره تو در من مانده است.

عجیب است در تمام این سالها تو از یادم نمی روی نمی دانم چرا ولی تو از یادم نمی روی قصه ی عجیبی است این بی سرانجامی که در تمام این سالهای غریبی تو از یادم نرفته ای چه می شود مرا که تو در هر لحظه و هر نفس با منی چه می شود مرا که در تمام وجودم حسی غیر از تو را نمی یابم چه می شود مرا؟

هرگاه تو به یادم می آیی بغض راه نفسم را تنگ می کند و نمی دانم که چرا گونه هایم بی دلیل خیس خیس می شود نمی دانم چرا هر وقت زمزمه ای را می شنوم یاد نجوای غریبانه ام می افتم که در گوش باد زمزمه می کردم تا شاید به هوای تو برسد و آسمان تو را پر از هوای عاشقی کند تا بدانی چه غوغایی است در این دل بی قرار مانده به انتظار

روزگار عجیبی است روزگار ما

می خواهم بگویمت می خواهم بی پرده بگویمت

کجا می روی کجا می روی در این شوره زار بی باوری کجا می روی تا ببینی اینگونه ساده جانش قربانت کند کجا خواهی دید کسی این گونه چله نشین تو شود

کجا خواهی دید این همه دیوانگی را کجا خواهی شنید این همه آواز عاشقی را

بمان بمان

تا باور کنی حدیث دیوانگی مجنون را بمان تا باور کنی می شود بدون هیچ دلیلی عاشق شد

بمان تا بدانی تا باور کنی بی تو هیچ واژه ای معنا ندارد بمان تا در گوش تو نجوا کنم قصه های عاشقی را بمان تا مهربانی را سایه بانت کنم که مبادا سوز سرمای غریبی لحظه ای دلت را به درد آورد بمان تا بگویمت دوستت دارم آری دوستت دارم

با آنکه در تمام این سالها به جز بی وفایی دلم را از تو ندیده ام. باشد که در مرام سوختن خصلت مردانه ی شمع است. بمان تا ببینی چگونه شهره آفاق شدم در این هیاهوی بلند عاشقی

بمان تا ببینی

                   سوختنم را

                                    باشد تا پیشکش یک لبخند تو

+ نوشته شده در  شنبه نهم شهریور 1387ساعت 13:10  توسط دکتر علیرضا امینی | 

به نام آنکه می داند حال و هوای مرا

می دانم که دگر قصه ها تکرار نمی شود.

 عزیز من ! من کی رهـا خواهم شد ؟! من کی او را از یاد خواهم برد ؟!

من کی فراموشی را خواهم دید ؟!

به امید فراموشی گوش به زنگ در، روزها ، آوای حرف و حدیث ستاره را برای همه بازگو می کنم.

می دانم که تمام حرف و حدیث من تکرار غم بی فردایی ست.

می دانم عزیز دل!

سال هاست خاطره ی شکسته ی یک عشق نافرجام را می کشم.

می دانم...

می دانم عزیز دل ! تمام این سالها با زورقی شکسته ، رودها را طی می کنم.

نمی دانم که چرا با او  هر روزم هزار سال شد

عزیز دلم ! می دانی من به خیال خواب بهاری خوش، خوابی طولانی را خواستم.

آری من مرگ را هم صدا می خواهم.

عزیز جانم! من خسته ام از این همه سختی...

منتظرم  تا شاید بی دغدغه ی باد ، باران راه خانه ام را پیدا کند

من منتظرم شاید او به کنارم آید.

نمی دانم! تا شاید دور از آوای ساحل ، دور از چشم باران ،مرگ به سراغم آید.

می دانی ؟ می دانی آشنای غریبم ؟ من حسرت به شنیدن صدای در منتظرم تا بیاید و سلامم را پاسخ گوید.

می دانم می آید.   

         .... می دانم می آید.

                         من منتظرم !

   صدایی شنیده می شود...

 من سلامش می کنم.

 شاید او باشد

یا شاید مرگ !

نمی دانم که چرا هر روزم هزار سال شده است!!  

+ نوشته شده در  جمعه سوم اسفند 1386ساعت 9:8  توسط دکتر علیرضا امینی | 

به نام آنکه می دانم تنهایم نمی گذارد

 

نمی دانم! یا دل من گرفته با آسمان همیشه بارانیست .

 

از تو آری ... از تو باید می گذشتم تا شاید ، به آخر قصه می رسیدم .

 

            آخر قصه ی من و تو که می دانم هیچ گاه ما نمی شود...

 

تو آمدی و آرزوی ماندنت بر دل ماند .

 

چه می خواهی ؟! چرا نمی گویی ؟! چرا اینگونه مجنون وار مرا به دنبال خود می کشی؟!

بانوی هزار قصه ی من چرا نمی گویی ؟

بگو ...

بگو تو خود خوب می دانی که من هنوز بی قرار عاشقی ام.

 

                                  حرفی بزن . سخنی بگو ...

 

چرا این گونه خسته ام می کنی ؟!

 

در کدامین قصه اینگونه دل شکستن رسم عاشقیست ؟

 

در کدامین دادگاه جرم عاشقی، غربت است ؟!

 

تا به کی باید اینگونه دیوانه وار فریاد زنم ؟!

 

                                          گل من !

 

          عزیز دلم ...

کدامین قصه تو را اینگونه آشفته کرده که تو مرا در خواب نمی بینی ؟!

به کدامین حدیث عاشقی ، اینگونه گرفتار شدم ؟ به کدامین سخن نگفته بر دار شدم ؟!

 

             عزیز دلم به کدامین گناه این گونه مجنون شدم ؟؟

 

دگر اشکم مرا یاری نمی کند.

 

             هنوز هر صبح تا شام چشم بر قاب پنجره دوخته ام .

 

تا شاید بیایی یا نمی دانم .. تا شاید قاصدکی خبری از تو برایم بیاورد....

یادت می آید ؟ قاصدکی را با هم به پرواز در آوردیم تا خبر عاشقی ما را به فرشتگان آسمان بگوید ؟

آری هنوز منتظرم ...

تا قاصدکم برگردد و به او بگویم :

 

با رفتن تو  ، او هم از کنارم رفته است و دیگر حتی سایه اش بر دیوار دلم نمانده است .

 

قاصدکم به او بگو :

 

                                      قول می دهم

 

فقط اگر یک بار کلام "دوستت دارم" را بشنوم ؛ دگر مرگ را عاشقانه بپذیرم

 

                                    و جانم را فدای کلامش کنم.

 

فقط بگو یک بار : باشد می آیم ...

   

                                                   می آیم به سراغت

  

                                                                   عزیز دلم

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هشتم آبان 1386ساعت 13:30  توسط دکتر علیرضا امینی | 
به نام انکه رسم عاشقی را خوب می داند

  • نمی دانم رسم بر چه چیزی قرار گرفت که عاشقان را زمان عاشقی نماند
  • زمانی نماند تا بگویند قصه ی عشق تا بدانند مردم عاشقی افسانه نیست

عجیب است این همه قصه ی تنهایی 

                         رفت چه ساده وچه اسان بی حرف حدیث امروزی

 از کدام تبار از کدام زمان بود نمی دانم

                                      فقط می دانم عاشق بود  عاشق بود

                                                   عاشق عاشق

    نمی دانم عاشق بود وشاعر شد یا شاعر بود عاشق شد

    هر چه بود از تبار زمین نبود

     به گمان من همه عاشقان شاعرن

               قیصر عزیز        

                               شیدایت مبارک              دیدارت مبارک

                      قسمت می دهم به واژه واژه کلمات به نفس گرم شعرت

                      در گوش کسی که مهمان او هستی زمزمه کن

                                   من منتظر دیدارم

                                   یادت نرود که من       

                                    منتظر دیدارم

             سفرت خوش مسافر بارانی

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم آبان 1386ساعت 22:36  توسط دکتر علیرضا امینی | 

به نام او که می داند چه می گذرد بر این فصل پاییزی دلم !

 

گفته بودی می آیی . گفته بودی اگر شاعر شوی می آیم !

                                                              شاعر شدم و نیامدی .

نیامدی تا تک تک واژه های شعرم را برایت معنا کنم. نیامدی تا همه باور کنند نامه هایم به مقصد می رسد.

 

گفته بودی اگر آسمانت ستاره باران شود می آیم .

 وای بر تو دست بر آسمان خدا بردم و هزاران بار به لفظ انسان قسمش دهم تا آسمانم پر ستاره شود. پر ستاره شد اما باز نیامدی!

گفته بودی اگر چشمانت بارانی شود می آیم؛

من خزان هزاران عشق را گریستم من هزاران بار در غم و اندوه یار گریستم من هزاران بار مردم اما تو نیامدی ....

چرا نمی گذارید فریاد زنم ؟! چرا نمی گذارید بروم ؟

چرا ؟

چه فرقی دارد که من باشم. چه فرقی دارد که من بمانم. اصلا" چه فرقی دارد وقتی که تو نمی دانی . نمی دانی که دل در گرو چه چیزی داده ام !

 

می دانم که نمی آیی . می دانم که نخواهی آمد. می دانم که با ما یار نمی شوی .

می دانم که با ما هم صدا نخواهی شد.

 

                                         همین کافیست که من دوستت دارم.

گفته بودمت حال مرا هر که دید بر تو نفرین کرد.

 

چه واژه ی غلطی! چه همهمه ی بی سرانجامی ! چگونه نفرینت کنم که تو این همه عشق را به بهای ناچیز سفر فروخته ای!

بی پرده بگویمت بر آن چه که بامن کردی ؛ تا ابد آسمانت ابری خواهد بود.

بی پرده بگویمت ؛

 بی عشق ماندی و بی عشق آسمان چشمانت همیشه بارانیست.

یادت باشد عاشقانه !

 

                           یادت باشه بی عشــق آسمان چشمت همیشه بارانیست.

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم مهر 1386ساعت 18:34  توسط دکتر علیرضا امینی | 
به نام آنکه آفرید کلام را تا عاشقانه بنویسم بهانه ی عجیبی ست ؛ بهانه ی تــو. چند صباحی ست که یاد کودکی ام افتادم . دلمشغله ها، بازی های کودکانه ،حسرت رسیدن دست به زنگ در خانه، آرزوی بستن بند کفش، بی دست پدر.... چه زود گذشت این همه خاطره و چه ساده فراموش کردم این همه بهانه را. تا تو آمدی. آمدی و با آمدنت یک دنیا بهانه به سراغم آمد. یک دنیا بهانه. بهانه ی دیدنت. حسرت بودنت یادم می آید ! کنج دیوار ، ساعت های انتظار ، تا شاید بیایی و بگذری از نگاه هراسان عاشقم. چگونه آمدی ؟ چگونه رفتی ؟ آمدنت را نمی دانم. اما رفتنت هنوز در باورم نیست! آمدی و ندانستی با تو آغاز شد نبودنم آمدی و نداستم چگونه در چشمان تو گم شدم که سالهاست راه خانه ام را نمی دانم. تو آمدی و هزاران بهانه بر دل ماند. هزاران حسرت نگفته و ندیده. هزاران حرف نگفته...          کجایی ؟ تا بشنوی این همه حرف و حدیث عاشق را !؟ می دانی ؟! سالهاست که دل بهانه ی تو می کند و آرزوی دیدنت ، دگر سرمشق تمام نوشته هایم شده است. می دانی ؟ دگر باور دارم در روزگار بی کسی، دل گرفتی رسم  معمول و حسرت هر کار ، هرروزه شده است و دل زمزمه های عاشقانه را به باد یادآوری می کند. دگر باور دارم نبودنت را . یک واقعیت است. و رفتنت خیال نیست. دگر باید باور کنم که نمی آیی. نمی توانم. دگر نمی توانم باور کنم گله ای نیست از دل. من نمی توانم باور کنم که نیایی . تو بازگرد . قول می دهم تمام آسمانت را پر از ستاره ی عشق کنم. تــو بــازگــرد. من قول می دهم خانه ات را گلباران کنم. تــو بــازگــرد... من قول می دهم همیشه عاشق بمانم تــو بــازگــرد.قول می دهم تا شعرها و ترانه هایم را برایت بسوزانم. تــو بــازگــرد. قول می دهم لب باز نکنم و سکوت کنم. هیچ نگویم. تــو بــرگرد . قول می دهم به چشمانت نگاهم نیفتد و دگر دست پاچه نشوم . عزیز دل تو برگرد. قول می دهم سهم ما یک یادت بخــیر ســاده...      

 

دست نوشته عزیز ترین حادثه زندگی ام:

 

سعید پورمحمودی:
سلام به وفادارترین رفیق
پیوندهای اسمانی بسان رشته های خاکی نیند که بی بهانه بگسلند
اما اگر زمانی مرگ حایل شد به قول خودت , سهم ما یک یادت بخیر ساده

 

سهم ما یک یادت بخــیر ســاده

+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم شهریور 1386ساعت 22:39  توسط دکتر علیرضا امینی |